ik tel u

film

filmpje

Duiken op Aruba

Duiken op Aruba.

 

 

Zoals belooft het verhaal van onze bijna overval op Aruba, maar eerst even het begin van onze vakantie.

 

We arriveerden vrijdag middag om een uur of vijf op Aruba. Nadat we onze auto hadden opgehaald en uitgelegd hadden gekregen waar ons hotel zich bevond, gingen we op weg, we vonden het hotel gemakkelijk. De hoteleigenaar (een Nederlander, Gaston) is erg aardig, en onze eerste indruk is dat de bevolking erg vriendelijk is.

 

Onze eerste dag, zaterdagochtend besluiten pa en ik eerst even naar het duikstation te gaan om wat apparatuur te huren en wat duiken te bespreken. Zo gezegd zo gedaan, het duikstation is slechts een paar straten van ons hotel verwijderd en heet The Mermaid (de zeemeermin). We worden verwelkomd door de eigenaar (Marcos), een zeer vriendelijke Arubaan. We bespreken 2 flessen en 2 x lood + gordel voor zondag, en we besperken ook 2 ochtendduiken van de boot op maandagochtend en dinsdagochtend. Na dit geregeld te hebben, brengen we s’ middags nog een bezoek aan een natuurreservaat.

 

Zondagochtend om een uur of tien melden we ons bij The Mermaid. Marcos is druk met het klussen aan de bus van The Mermaid, maar zijn vrouw is in de winkel en zij zal ons verder op weg helpen. Zij legt ons uit hoe we op de duikstek moeten komen, welke dicht bij een woonwijk is gelegen. Ook verteld zij ons dat we tijdens de duik de auto niet langs de kant van de weg moeten laten staan, maar achter een huis moeten parkeren, omdat hij anders misschien leeg geroofd wordt.

 

Na even zoeken hebben pa en ik de duikstek gevonden. We kleden ons om en Pa parkeert de auto naast een huis.

 

Vervolgens maken we onze eerste duik van de kant op Aruba. Veel bijzonders hebben we niet gezien en ook vond pa het nogal vermoeiend, daar we ver moesten zwemmen tegen zware stroming in. Na de duik trek ik alles snel uit en haal de auto op, gelukkig zijn de bewoners van het huis niet thuis en is de auto ongedeerd. Ik parkeer hem weer langs de kant van de weg en we kleden ons aan en pakken de auto in. Als dat klaar is staan we nog even achter de auto te kletsen terwijl er een witte pick-up truck vlak naast onze auto parkeert. Pa en ik denken nog waarom moet’ie nou zo dicht bij ons stoppen terwijl de hele weg vrij is. Er stapt een jonge Arubaan uit en de chauffeur schreeuwt nog wat tegen hem, maar wij slaan er geen acht op want het is tegen de jongen denken wij. Dan stapt de chauffeur over de handrem uit de truck en loopt tot vlak voor Pa. Vervolgens schreeuwt hij op een dreigende toon ”Give me your car-keys, or you get shot” (geef me de auto sleutels, of we schieten je dood). Pa begrijpt niet wat de man zegt, maar ik versta hem wel, en voor ik het weet spring ik tussen Pa en de man (de adrenaline giert nu door mijn lichaam). Pa loopt vervolgens om de auto en gaat achter het stuur zitten en steekt de sleutel in het contact. Ondertussen heeft de man zich op mij gericht en zegt “The car-keys or you get schot”, waarbij hij naar zijn rechter hand kijkt die hij onder zijn shirt houdt. Tegelijkertijd probeert hij om mij en de auto heen te lopen naar de voorportier, ik houd hem en zijn hand goed in de gaten, en blijf tussen hem en de auto in lopen. Als dat niet lukt, grijpt hij met links het achterportier en trekt hem open, ik grijp met mijn rechter hand zijn pols, druk met mijn elleboog de deur dicht en geeft hem een duw. Hij doet een stap naar achter en loopt naar zijn vriend, tegelijkertijd spring ik in de auto en zeg tegen pa ”start de auto, weg hier, we worden overvallen”. Pa start de auto, kijkt rustig of er geen verkeer aankomt en rijdt weg. Nu bedenken we ons pas dat we hun nummer niet hebben opgeschreven, we nemen snel een afslag, maar we worden gelukkig niet gevolgd. We kunnen nu helaas geen aangifte doen, maar besluiten het in ieder geval aan Marcos te vertellen, hij reageert nogal laconiek en komt zelf met nog veel grotere verhalen.

 

Maandag ochtend zouden we dus voor het eerst van een boot duiken op Aruba, nou hoe dat af liep hebben jullie in de vorige BB kunnen lezen. Dus na al deze ervaringen stelden we ons beeld over Arubanen een beetje bij. Wat niet wil zeggen dat alles wat we meegemaakt hebben negatief is, we hebben ook zeer positieve ervaringen. Zoals b.v. toen we geparkeerd hadden op de parkeerplaats van het hotel. We liepen de lobby van het hotel in om het kaartje te betalen, maar toen de baliejuffrouw zag dat we slechts een uurtje hadden geparkeerd om te eten, gaf ze ons een uitrij ticket zonder dat we er voor hoefden te betalen. Of donderdag toen we met een Catamaran zeiltocht mee gingen, het tripje was niet goedkoop, maar zeer de moeite waard.

 

We werden op donderdagochtend op gehaald door een bus, die ons naar een nabijgelegen hotel bracht, van daar liepen we verder naar een aanlegsteiger voor het hotel met een bar erop. We hadden nog even tijd voor een kop koffie en een croissant, waarna we aan boord gingen van de Catamaran. Na even gezeild te hebben legden we ergens voor de kust aan, waar we mochten snorkelen. Het was er erg mooi en ik vond er zelfs een Hi-tech snorkel, die ik mocht houden. Na een tijdje vertrokken we naar de volgende snorkel plek, deze bevond zich op een Duist oorlogsschip, dat de Duitsers zelf hadden laten zinken in WO II, zodat het niet in Nederlandse handen zou vallen. Het schip bevond zich vlak onder het wateroppervlak en was prachtig begroeid en al snorkelend heel mooi te bekijken. Ook zwommen er prachtige vissen rond, dus wat mij betreft was dit de mooiste duik op Aruba. Nadat iedereen uitgesnorkeld was gingen we naar de laatste aanleg plaats, waar we een voortreffelijke lunch kregen, en iedereen voor de laatste keer kon gaan snorkelen. Hierna zeilden we weer terug naar ons vertrekpunt. Het was een fantastische laatste dag, waardoor Aruba toch nog een beetje positief in onze herinnering blijft.

 

Nou dit waren onze avonturen op Aruba, ik hoop dat jullie nu niet een al te negatief beeld hebben van het eiland.

 

Ik zou zeggen cheque it out for yourself, maar wees op je hoede.

 

 

Duik ze, Ernst.

 

Neptunus

Mijn duikclub

Aruba

PoezzieFebruari 2007 gingen mijn vader en ik naar Aruba